[Fic][KHR]Innocent Liars [ภาคต้น][D84]

posted on 09 Apr 2010 21:16 by chubbyrabbit in KHR

 

 


Title : Innocent Liars [ภาคต้น]


Fandom : Katekyo Hitman Reborn 

Author : kIrAhImE

General : Romance, Drama 

Pairing : TYL Dino x Basil (D84) & TYL 1827

Rating : PG-13 Author’s Note : ฟิคYรีบอร์นเรื่องแรกที่แต่งค่ะ เนื่องจาก...สมการD84 ช่างหาฟิคอ่านยากกกกกกกกเหลือเกิน (ที่มีก็เป็นของยุ่น เวลาอ่านต้องมานั่งแปล อ่อก..... -  -“ ) เลยมาลองแต่งเองดูดีกว่าน๊า~ รักหนูบาจิล กรี๊ดเฮียโน่~~ พลังโฮสสุโค่ยยยยย~~!!! 

 

ยังไงก็ขอฝากตัวกับมิตรรักแฟนรีบอร์นด้วยนะคะ ไร้ทเตอร์เมน1827ค่ะ รวมไปถึงสมการ 8059+XS+BF+10051+D84 และอื่นๆ แล้วแต่สถานการณ์ค่า นี่เป็นภาคต้นนะคะ ไว้เดี๋ยวจะมาลงภาคปลายให้อ่านกันค่ะ (ถ้ามีคนรออ่านน่ะนะคะ) 

 

ช่วงเวลาของเรื่องนี้ก็คือ ก่อนหน้าที่พวกสึนะจะมาอนาคตค่ะ ช่วงที่TYLหนูซือกำลังเตรียมการสำหรับทุกอย่างอยู่ อ่านไปอ่านมาก็ชักสงสัยว่า เอ...แล้วTYLหนูบาจิลเค้าเตรียมงานตามมาได้ยังไงกันเน้อ~? เลยออกมาตามที่คิดๆนี่ล่ะค่ะ 

 

หวังว่าจะชอบกันนะคะ แต่งด้วยหัวใจรักคู่แรร์D84 เลยล่ะค่ะ    

 

พล่ามเสียเยอะเชียว...เอาเป็นว่า ไปอ่านกันเลยแล้วกันนะคะ....   

 

 

         

 

 

 

 

   เกี่ยวก้อยสัญญา ใครโกหก ต้องกลืนเข็มพันเล่ม   

 

 

นายยังจำได้ไหม…?

คำสัญญาของพวกเราในวันนั้น  

 

 

 คำสัญญาที่นายรักษามันเอาไว้ไม่ได้นั่นไง   

 

 

 

ไม่ว่านายจะอยู่ที่ใด รู้เอาไว้ด้วยว่าชั้นคิดถึงนาย   

ชั้นอยากพบนาย   

 ตอนนี้ นายไปอยู่ที่ไหนกัน...?  

 

....จอมโกหกที่แสนบริสุทธิ์ของชั้น...    

 

 

 

 

 

 

. . .  “ Innocent Liars”  . . .  

 

 

 

เสียงที่สื่อถึงการเคลื่อนไหวภายในห้อง แม้จะแผ่วค่อยจนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็ยังสามารถปลุกผืนนภาแห่งคาบัคโรเน่ให้ตื่นขึ้นก่อนเวลาปกติ หนุ่มผมทองทรงเสน่ห์ในวัยสามสิบสองปี เปิดเปลือกตาข้างหนึ่งขึ้นมองแผ่นหลังของร่างบางที่ยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกจากบนเตียงนุ่มขนาดคิงไซส์ นัยน์ตาสีเข้มมองตามทุกการกระทำของอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร  

 

และเมื่อร่างบางผู้มีผมสีน้ำตาลขี้เถ้ายาวเลยบ่า ตรวจความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกจนเป็นที่พอใจแล้ว มือขาวก็คว้าเอากระเป๋าทำงานคู่ใจใบเก่ง ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ 

 

......ซึ่งอันที่จริง มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น หากไม่สังเกตเห็นสายตาบอสใหญ่แห่งแก็งค์พันธมิตรของวองโกเล่ ที่มองมายังตนเข้าเสียก่อน ร่างบางคลี่ยิ้มหวานให้ พร้อมจ้องสบนัยน์ตาสีเข้มนั้นกลับไป ด้วยสีสันแห่งมหาสมุทรในดวงตาตน 

 

บวน จอร์โน (อรุณสวัสดิ์) ขอรับ ท่านดีโน่ ....  

 

“….เพิ่งกลับมาไม่กี่วันเอง จะไปอีกแล้วเหรอ? ….บาจิล...  

 

บอสหนุ่มใหญ่ยกแขนขึ้นท้าว ขณะนอนมองดูหนุ่มหน้าสวยวัยยี่สิบสี่ปีที่เห็นกันมาตั้งแต่เล็กๆ เขยิบตัวลงนั่งที่ข้างเตียงนุ่ม ร่างบางผงกศีรษะยืนยันความเข้าใจนั้น  ซึ่งก็ทำเอาหนุ่มผมทองที่คาดเดาไว้อยู่แล้ว ถึงกับถอนหายใจอย่างหมดปลง  ส่วนสาเหตุของอาการหน่ายโลกขั้นแรงกล้านั้น  ผู้ดูแลนอกแก็งค์วองโกเล่ CEDEF อย่างบาจิลิคัม รู้ดี 

 

ก็งานมันยังไม่เรียบร้อยนี่ครับ....ตั้งแต่นายท่านลางานไปท่องเที่ยวกับนายหญิงนานะ ที่องค์กรก็งานยุ่งกันทั้งนั้น กระผมจะเอาเปรียบทุกๆคนไม่ได้ เข้าใจกระผมนะครับ 

 

อิเอมิตสึนี่จริงๆเลย ใช้งานนายอยู่เรื่อยม้าพยศหนุ่มใหญ่เบ้หน้า ใช้ไม่ได้ มีอย่างที่ไหน  ปล่อยลูกศิษย์ทำงาน แต่ตัวเองกลับไปเที่ยวสวีทหวานกับภรรยา 

 

บาจิลแย้มยิ้มน้อยๆ ไร้ซึ่งท่าทีขุ่นเคืองใดๆดังที่ร่างสูงเป็น อย่าพูดอย่างนั้นเลยขอรับ นายท่านทำงานมามาก สมควรได้พักผ่อนและใช้เวลากับนายหญิงนานะให้นานเท่ากับช่วงเวลาที่ต้องพรากจากกัน  อีกอย่าง  กระผมเองก็ยินดี เพราะนั่นหมายถึง นายท่านวางใจในตัวกระผม 

 

“…….” ผืนนภาแห่งคาบัคโรเน่ไม่พูดอะไร รู้ดีอยู่แก่ใจว่าการได้รับการยอมรับจากอิเอมิตสึ คือความสุขที่สุดในชีวิตของร่างบาง หนุ่มใหญ่ผมทองทอดถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนขยับตัวขึ้นนั่งโดยพิงหลังกับหมอนใบโต แล้วปล่อยให้ผ้าห่มเนื้อนุ่มราคาแพงล่วงลงมากองที่ตักอย่างไม่ใส่ใจ 

 

แผ่นอกกว้างสมชายชาตรีที่ไร้สิ่งปิดบัง เรียกสีกุหลาบให้แผ่ซ่านบนสองข้างแก้มของร่างบางที่รีบหันหน้าหนีอย่างกระดากเขิน 

 

...แล้วชั้นล่ะ? ชั้นไม่ต้องแห้งเหี่ยวคิดถึงนายหรือไง?? ไม่สงสารชั้นบ้างเลยเหรอ~ บาจิล~~” 

 

ม้าพยศเริ่มออดอ้อนขอความเห็นใจอย่างสุดแสนจะไม่สมอายุ มือขาวรั้งต้นแขนของร่างบางที่ทำท่าจะลุกหนีอย่างรู้ทัน ออกแรงเพียงนิด หนุ่มหน้าหวานผู้หลงใหลความเป็นญี่ปุ่นในทุกอณูวิญญาณก็ถูกพันธนาการไว้ภายในอ้อมแขนแกร่งกำยำ

 

บาจิลออกแรงต้านสู้ พร้อมฝืนตัวให้ลุกขึ้นยืน แต่ขนาดตัวและพละกำลังที่ต่างกันมากทำให้ความหวังนั้นเป็นอันต้องสูญไป 

 

ปล่อยเถอะขอรับ! ท่านดีโน่ 

 

นี่...ตอบมาก่อนสิ ไม่สงสารชั้นบ้างเหรอ~? ชั้นคิดถึงนายนะ บาจิล........ 

 

อยู่ด้วยกันมาตั้งสามวันเต็มๆแล้ว ยังไม่พออีกหรือขอรับ!? ถ้าคิดถึงก็โทรหากันได้นี่นา~!”  

 

ร่างบางพยายามดันใบหน้าคมคายที่โน้มเข้ามาใกล้จนใจเต้นระรัว ดวงหน้าหวานขึ้นสีกุหลาบเข้มจนยิ่งทำให้คนอ้อนอยากแกล้งต่อ ดีโน่ยอมถอยห่างมา แต่เพียงไม่กี่วินาที ริมฝีปากอิ่มก็แนบจูบที่ข้างแก้มของร่างบาง พร้อมกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูขาวนวลที่เปลี่ยนเป็นสีแดง 

 

มันไม่เหมือนกันนี่นา....แค่เสียงมันจะไปพออะไร ชั้นอยากกอดนายอย่างนี้ทุกวันมากกว่า..... 

 

ว่าแล้วก็ฉวยโอกาสช่วงที่อีกฝ่ายกำลังเคลิ้ม กดร่างเพรียวบางลงนอนกลางเตียงใหญ่ที่ยับยู่ยี่ บาจิลดิ้นต้านสุดชีวิต รู้ดีว่าตัวเองกำลังจะโดนเอาเปรียบอีกเป็นแน่ ไม่ว่าจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ผืนนภาผืนนี้ก็ยังคงเอาแต่ใจอยู่เสมอไม่เปลี่ยนแปลง เช่นเดียวกับความรักและปรารถนาในตัวเค้า ที่มีแต่จะมากขึ้นทุกที